Wzorzec Rasy (Wzorzec FCI nr 122/29.01.1999)

(data publikacji obowiązującego standardu: 24.06.1987)

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania.

Przeznaczenie: Aporter.

Klasyfikacja FCI (Fédération Cynologique Internationale):
Grupa 8 - Aportery, płochacze i psy dowodne.
Sekcja 1 - Aportery.
Podlega próbom pracy.

Wygląd ogólny: Pies mocnej budowy, zwarty; bardzo aktywny; szeroka czaszka; szeroka i głęboka klatka piersiowa, żebra dobrze wysklepione; szerokie i mocne lędźwie, zad i kończyny tylne.

Zachowanie - charakter: Łagodny, bardzo ruchliwy. Obdarzony świetnym węchem, „miękki w pysku”; wielki miłośnik wody. Łatwo dostosowuje się do otoczenia, oddany przyjaciel. Inteligentny, bystry i posłuszny, skłonny do zabawy. Usposobienie przyjazne, bez żadnych oznak agresji lub lękliwości.

Głowa:
Mózgoczaszka:
Czaszka: Szeroka. O czystej rzeźbie, bez wydatnych policzków.
Stop: Zaznaczony.

Trzewioczaszka:
Nos: Szeroki, o dobrze rozwiniętych nozdrzach.
Kufa: Mocna, nie spiczasta.
Szczęki/uzębienie: Szczęki średniej długości, mocne; zęby mocne, z doskonałym, regularnym i dokładnym zgryzem nożycowym, tzn. siekacze górne przykrywają siekacze dolne, stykają się ściśle oraz są osadzone prostopadle do szczęk.
Oczy: Średniej wielkości, wyrażające inteligencję i dobre usposobienie; brązowe lub orzechowe.
Uszy: Nie są duże ani ciężkie ,przylegające, osadzone raczej z tyłu głowy.

Szyja: Sucha, mocna i silna, osadzona w dobrze ustawionych łopatkach.

Tułów:
Grzbiet: Górna linia pozioma.
Lędźwie: Szerokie, krótkie i mocne.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi beczkowatymi żebrami.

Ogon: Jest cechą charakterystyczną rasy. Bardzo gruby u nasady, stopniowo zwęża się ku końcowi, średniej długości, bez „pióra”, ale dobrze pokryty krótkim, grubym i gęstym włosem, sprawiający wrażenie „okrągłego” (w przekroju), opisywany jako „ogon wydry”. Może być noszony wesoło, ale nie powinien zawijać się nad grzbietem.

Kończyny:
Kończyny przednie: O mocnym kośćcu; od łokcia do podłoża proste, oglądane zarówno z przodu, jak i z boku.
Łopatki: Długie i skośnie ustawione.

Kończyny tylne: Zad dobrze rozwinięty, nie opadający w kierunku ogona.
Stawy kolanowe: Dobrze kątowane.
Stawy skokowe: Nisko ustawione. Krowia postawa wysoce niepożądana.
Łapy: Okrągłe, zwarte; palce dobrze wysklepione, opuszki dobrze rozwinięte.

Chód: Swobodny, z dobrym wykrokiem; proste kończyny, w ruchu prowadzone równolegle.

Okrywa włosowa:
Włos: Jest cechą charakterystyczną. Krótki, gęsty, bez fal lub pióra, w dotyku twardy; podszerstek odporny na niekorzystny wpływ pogody.
Umaszczenie: Całkowicie czarne, żółte lub czekoladowe. Kolor żółty w odcieniach od jasnokremowego do rudego (jak u lisa). Dopuszczalne są małe, białe plamki na przedpiersiu.

Wielkość:
Idealna wysokość w kłębie:
Psy 56-57 cm (22-22,5 cala);
Suki 54-56 cm (21,5-22 cali);

Wady: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady, obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia i wpływu na zdrowie i samopoczucie.

Każdy pies wykazujący wyraźne odchylenia od normy, zarówno psychiczne jak i fizyczne, powinien być zdyskwalifikowany.

Uwaga: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Pierwszy Labrador pojawił się w 1839 roku. Posiadaczem psa był hodowca Duke of Buccleuch. Przyczynił się on znacznie do powstania dzisiejszego obrazu Labradora.

Buccleuch Avon (ur. 1885) - protoplasta czekoladowych Labradorów

Jeszcze w połowie XIX wieku opisywane psy nie stanowiły odrębnej rasy, były niepodobne jeden do drugiego. Łączyło je tylko pochodzenie: Nowa Funlandia, wyspa położona u wschodnich wybrzeży Kanady. Gdy pod koniec XVI wieku zajęli ją Anglicy, żyły tam psy, które towarzyszyły rybakom w połowach, nurkując w poszukiwaniu ryb i wyciągając sieci na ląd.

Angielscy rybacy wyróżnili dwa typy psów: jeden - ciężki, duży, długowłosy nowofunland wykorzystywany do wyciągania łodzi i sieci z wody, na lądzie zaprzęgany do wózków oraz drugi - mniejszy, bardziej ruchliwy, z krótką, ale bardzo gęstą i nieprzepuszczającą wody sierścią, pies St. John's (nazwa angielskiej osady, która uchodzi za miejsce wyhodowania takich Labradorów jakie mamy obecnie), prawie wyłącznie angażowany do pracy w wodzie. Oba te typy były właściwie czarne. Praca w lodowatej wodzie nie stanowiła dla nich problemu (na Nowej Funlandii panuje subarktyczny klimat ze średnimi rocznymi temperaturami niewiele poniżej zera).

W Wielkiej Brytanii sądzono początkowo, że sa to psy tubylców, którymi byli osiadli na wyspie Eskimosi. Jednakże, chociaż pochodzenie psów z Nowej Funlandii jest do dziś nieznane, hipoteza ta jest mało prawdopodobna. Wszystkie psy północy wyróżniały się stojącymi uszami i zakręconym nad grzbietem ogonem, natomiast myśliwskie psy dowodne miały wiszące uszy i prosty, noszony w dole ogon. Prawdopodobniejsza wydaje się hipoteza, że Anglicy sami przywieźli jakieś psy na kanadyjską wyspę i je tam zostawili, a parę wieków później "odkryli na nowo". Nie można też wykluczyć, że psy takie przywieźli Portugalczycy, którzy panowali na Nowej Funlandii od XVI do połowy XVIII w.

Początkowo ludzie morza przywozili na brytyjską wyspę tylko pojedyncze sztuki. Dopiero w XIX w. poławiacze dorszy zaczęli regularnie importować wodne psy z Nowej Funlandii do rodzinnego kraju. Dość szybko stały się one ulubieńcami Anglików. W ostrym klimacie Anglii i Szkocji był to doskonały towarzysz w czasie polowań na ptactwo wodne. Niezawodny nos prowadził go pewnie przez bagna i zarośla do miejsc schronienia kaczek czy innego ptactwa. Także postrzeloną zwierzynę wyczuwał bezbłędnie i przynosił. Wprawdzie w Anglii były już psy aportujące, ale miały niepożądane cechy, np. zbyt mocno chwytały postrzeloną zwierzynę, a potem często tylko pod przymusem można im było odebrać zdobycz. Natomiast Labrador aportował pewnie i z dużym wyczuciem.
 

Banchory Bolo (ur. 1915) z hodowli księżnej Lorny Howe w latach 1932-33 dwukrotnie zdobył tytuł Best in Show na wystawie Crufta

Pierwsze wpisy do Ksiąg Rodowodowych Brytyjskiego Kennel Clubu (odpowiednik Polskiego Związku Kynologicznego) były poczynione na przełomie XIX i XX w. Do 1916 r. wszystkie retrievery były traktowane jak jedna rasa i dopuszczano krzyżowanie pomiędzy poszczególnymi typami. Od tego roku Labradory zostały zarejestrowane jako odrębna rasa, a nowo powtały Labrador Club przedstawił pierwszy standard tej rasy, w którym uznano wówczas tylko czarny kolor. Niecałe dwa lata później Labrador stał się najpopularniejszym brytyjskim psem myśliwskim.

Od początku powstawania rasy rodziły się nie tylko czarne szczenięta, ale także żółte i czekoladowe. Ponieważ jednak oryginalny Labrador był czarny, przez długie lata nikt nie chciał hodować psów w innym kolorze. Dopiero po powstaniu Klubu, gdy Labradory zaczęły brać udział zarówno w konkursach dla psów myśliwskich, jak i w wystawach, na których nieliczne żółte egzemplarze bardzo spodobały się publiczności, dopuszczono ten kolor do hodowli. Pierwsze brązowe Labradory pojawiły się na wystawach dopiero w latach 30-tych XX w. Na początku lat 40-tych wszystkie trzy kolory okazały się na równi znane i lubiane w Wielkiej Brytanii.

Angielskie Labradory były eksportowane na cały świat, ponieważ coraz więcej ludzi poznało ich ogromne zalety (początkowo kupowane głównie do polowań, a potem także jako psy rodzinne). Po drugiej wojnie światowej nawet Amerykanie zaczęli wykazywać prawdziwe i długotrwałe zainteresowania tą rasą. Szczególnie w latach 60-tych rasa ta podbiła wszystkie anglojęzyczne kraje, a wśród nich także Kanadę, południową i wschodnią Afrykę oraz Australię. W ostatnich czasach Labradory stały się bardzo mocnym faworytem najpierw Skandynawii, a następnie pozostałych krajów Europy. Psy tej rasy spotykamy dziś na całym świecie i to zarówno w pałacach królewskich czy siedzibach głów państwa, jak i domach zwykłych obywateli.

W Polsce pierwsze labradory pojawiły się pod koniec lat 80-tych XX w., natomiast pierwsze hodowle pod koniec lat 90-tych tego wieku.